Βλάσφημοι και υβρισταί..

..και δεν γαμιέσαι κιόλας? (μα τούτο μόνο ως κατάρα να μην το εκλάβεις)

..οπότε λοιπόν? Τί ΜΑΣ προτείνεις? Υπάρχει κάτι να θέσεις επί τάπητος? Για να το παρατραβήξουμε λιγάκι: διαθέτεις του λόγου σου μια σκέψη άμεσα εκτελεστέα? Κατιτίς που τίθεται σε εφαρμογή?

Όχι, καθόλου δε νομίζω. Λόγια και λόγια, ήτανε λόγια τα παχιά. Ουδείς σε κατηγόρησε για το στομφώδες των γραπτών μας συλλογισμών. Θαρρώ πως ήτανε άκαιροι. Πρόσεξε μονάχα μην λαθέψεις και “διατεινθείς” πως ναι-ήτανα ΚΑΙ άκυροι.

 Θέλω να πω..πολλά γι’ αυτά που θα μπορούσα να μιλάω, λίγα και άραχνα αυτά για τα οποία θα λογοδοτήσω, μια νεκρική σιγή καλύπτει τα πεπραγμένα μιας μονάκριβης ζωούλας. Δεν προλαβαίνεις, ή μήπως όχι?

Χρόνος..Αυτόνα ποτέ δεν θα αναστείλεις. Cause you know why? Διότι πολυλατρεμένη μας ηλίθια τούτος δεν έχει υπόσταση μητέ υφή και όνειρα. Ο χρόνος δεν πλάστηκε ποτές, χρόνος στο χρόνο δε γεννήθηκε, χρόνια τα χρόνια δε γερνούν. Είν’ η ροή, κείνο το γαμημένο πέρασμα, το πέρασμα των χρόνων που ρημάζει. Είν’ η αλλαγή.

Μα εσύ ποτέ σου δεν την λάτρεψες, ποτέ τη χάρη της δεν επιδίωξες. Ανάλυση και παρατήρηση.. και στ’ άλλα θεατής.

ΥΓ: γι’ αυτό σου λέω γάμησέ τα φίλε μα τώρα πια είναι αργά για να τ’ αφήσεις. Ο χρόνος κύλησε, τα σφάλματα αφηνίασαν κι ουδείς ρωτάει το ΓΙΑΤΙ.

Ρε άντε και γαμηθείτε λοιπόν

Να μιλήσουμε για τον κατακερματισμό των παράλληλων προσωπικοτήτων που αναδύονται αγόγγυστα από ΚΑΘΕ γαμιοχαρακτήρα που ολημερίς (κι αποβραδίς) συνήθισες να συναντάς? Έτυχε να πέφτουν στο διάβα των ματιών σου?

Να προβούμε σε μια (έστω και) επιδερμική ανάλυση των αντιρρησιών “του κόσμου όλου”?

Να επιδοθούμε σε μια απέλπιδα (ουχί όμως οκνηρή) προσπάθεια διαφέντευσης, συμμαζέματος και στην τελική ξεκαθαρίσματος της πλέμπας που ανέκαθεν λυμαίνεται την υπέροχα στρωμένη με ροδοπέταλα τα μαραμένα της ασάφειας και της αφασίας που θέλει, γουστάρει να περιέρχεται με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς- την υπέροχα στρωμένη κοινωνία ΣΑΣ?  Ω ναι.. ΣΑΣ.

Παίζει τώρα στο background ένα τραγούδι τιτλοφορημένο αφελέστατα:

“I’d love to change the world.. but i don’t know what to do”

Μα αυτά αγάπη μου είναι αισχρές μαλακιούλες. Πιο απλά, τόσο ξάστερα και κατανοητά που είναι τα πράματα. Δεν αγάπησες ποτέ σου την αλλαγή. Κείνο το γαμημένο σύστημα που εισήλθες βιαίως, απροσδόκητα, ναι μιλάω για τη μαρτυρική στιγμή που πρωταντίκρυσες φάτσες χαζοβιόλικες να χασκογελούν άμα την περίφανή σου έξοδο εκ της μήτρας, κείνο λοιπόν το τάχα μου τάχα μου αδηφάγο σύστημα σε ρούφηξε, σε έθελξε. Στην απτή πραγματικότητα λάθεψες στην κρίση σου. Γιατί αυτό που εν τέλει σου πρότρεψε τις ορέξεις σου να αγαπήσουν ένα σύστημα βουβό, ψυχρό και ανορθολογιστικό ήτανε- και είναι βεβαίως- η σιγουριά αυτή η έμφυτη σιγουριά πως μπήκες σε μια ρότα αν-αλλαγής.

Ανταλλαγή, ΝΑΙ.          Εναλλαγή, ΣΑΦΩΣ ΝΑΙ.

Αλλαγή? ΠΟΤΕ!

Μα όλα τα παραπάνω-πολύ δε περισσότερο τα όσα συνεχίσεις να μας γράφεις- δεν θα αποτελούν παρά μιαν ακόμη και το πιθανότερο αποτυχημένη λεκτική τοποθέτηση στου “κόσμου όλου” τα γαμημένα τεκταινόμενα. Ως την ημέρα που η κρίση σου θα ανθίσει, διείσδυση στης οργής σου τα σώψυχα, και έκρηξη θα ζήσεις.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!