..οπότε λοιπόν? Τί ΜΑΣ προτείνεις? Υπάρχει κάτι να θέσεις επί τάπητος? Για να το παρατραβήξουμε λιγάκι: διαθέτεις του λόγου σου μια σκέψη άμεσα εκτελεστέα? Κατιτίς που τίθεται σε εφαρμογή?
Όχι, καθόλου δε νομίζω. Λόγια και λόγια, ήτανε λόγια τα παχιά. Ουδείς σε κατηγόρησε για το στομφώδες των γραπτών μας συλλογισμών. Θαρρώ πως ήτανε άκαιροι. Πρόσεξε μονάχα μην λαθέψεις και “διατεινθείς” πως ναι-ήτανα ΚΑΙ άκυροι.
Θέλω να πω..πολλά γι’ αυτά που θα μπορούσα να μιλάω, λίγα και άραχνα αυτά για τα οποία θα λογοδοτήσω, μια νεκρική σιγή καλύπτει τα πεπραγμένα μιας μονάκριβης ζωούλας. Δεν προλαβαίνεις, ή μήπως όχι?
Χρόνος..Αυτόνα ποτέ δεν θα αναστείλεις. Cause you know why? Διότι πολυλατρεμένη μας ηλίθια τούτος δεν έχει υπόσταση μητέ υφή και όνειρα. Ο χρόνος δεν πλάστηκε ποτές, χρόνος στο χρόνο δε γεννήθηκε, χρόνια τα χρόνια δε γερνούν. Είν’ η ροή, κείνο το γαμημένο πέρασμα, το πέρασμα των χρόνων που ρημάζει. Είν’ η αλλαγή.
Μα εσύ ποτέ σου δεν την λάτρεψες, ποτέ τη χάρη της δεν επιδίωξες. Ανάλυση και παρατήρηση.. και στ’ άλλα θεατής.
ΥΓ: γι’ αυτό σου λέω γάμησέ τα φίλε μα τώρα πια είναι αργά για να τ’ αφήσεις. Ο χρόνος κύλησε, τα σφάλματα αφηνίασαν κι ουδείς ρωτάει το ΓΙΑΤΙ.
